insanlardan nefret etmiyorum, fakat onlar etrafımda olmadığında kendimi daha iyi hissediyorum.neden bilmiyorum ama bu böyle insanların acılarıyla mutlu olan -o derece kin güden- ya da en ıyı ıhtımalle bu durum ıyı kı benım basıma gelmedı deyıp derın bır huzur yaşamaya başlayan ve zorakı destek olan(oldugunu sanan)arkadaslarınız pardon sadece tanıdıklarınız ılla kı vardır cevrenızde,sadece bıraz dıkkat gozlerı acıp kalbı kapatmak gerek belkı de,başkalarının acılarını önemsemeyen insanlardan rahatsızım gercekten,önemsemeyen..ama kendi acılarının herkes tarafından önemsenmesi mecburiymiş gibi davrananlardan da.