insanlardan nefret etmiyorum, fakat onlar etrafımda olmadığında kendimi daha iyi hissediyorum.neden bilmiyorum ama bu böyle insanların acılarıyla mutlu olan -o derece kin güden- ya da en ıyı ıhtımalle bu durum ıyı kı benım basıma gelmedı deyıp derın bır huzur yaşamaya başlayan ve zorakı destek olan(oldugunu sanan)arkadaslarınız pardon sadece tanıdıklarınız ılla kı vardır cevrenızde,sadece bıraz dıkkat gozlerı acıp kalbı kapatmak gerek belkı de,başkalarının acılarını önemsemeyen insanlardan rahatsızım gercekten,önemsemeyen..ama kendi acılarının herkes tarafından önemsenmesi mecburiymiş gibi davrananlardan da.

şarap.

bazen bir şeyi çok istediğimde onun için çabalayıp,beklediğimde,bişeyleri feda ettiğim de ve istediğim şey gerçekleştiginde ''bunun ıcın mıymıs ya her şey ''diyorum,evet bunun içinmiş ve gerceklesmesını bekledıgım şey benım ıcın cokta onemlı degılmıs aslında,ben istemegi,beklemeyi,özlemeyi sevmişim..olmasını bekledıgım şeyi degil.

tercihlerinden dolayı mutluysan,çevrende ki insanlar yanlış tercihler yaptığını düşünüyorlarsa,sende yanlış ya da dogru oldugunu bılmeden,anlayamadan sadece mutluysan boşver düşünme,yargılama kendını,mutlu musun?mutlusun olay bitmiştir,salağa yat çevrene karşı,yeri geldı mı üç maymunu oyna ama mutlulugunu doya doya yaşa,bu hayat senın ve yaşadıgın anın bir eşi daha yok,sonunda belkı onlar haklı cıkacaklar ama sen baskalarının tercıhlerı yuzunden degıl kendı tercıhlerın yuzunden uzuleceksın,bazen keşke deyıp tıkanmak kadar kötü bir durum olmasa gerek..

her şey tam da böyle olabilir mi acaba dagınık ama bütün..

saplantılarınızın size zarar vermemesi dilegıyle..

dost başa düşman ayaga bakarmış,al doya doya bak,evet benım ayaklarım.